Zanieczyszczenie powietrza

Obecnie wiele się mówi na temat zanieczyszczenia powietrza. I to prawda powietrze jest bardzo zanieczyszczone. W Warszawie normy są często przekraczane, głównie za sprawą samochodów Jak obliczyli ekolodzy, w Polsce co roku z powodu zanieczyszczenia powietrza umiera przedwcześnie ponad 40 tysięcy osób.

Jest wiele organizacji ekologicznych, które walczą z tym problemem. Jednak powietrze staje się z każdym rokiem coraz bardziej zanieczyszczone.
Organizacje te mówią wiele na temat niskiej świadomości ekologicznej. Gdy podniesiemy tę świadomość ludzie się opamiętają i przestaną niszczyć naszą planetę.
W Warszawie to takie proste. Wystarczy przestać jeździć samochodem po mieście. Jednak pojazdów wciąż przybywa.

Zatem, co tak naprawdę jest zanieczyszczone?
Nasze dusze. I to one potrzebują oczyszczenia. Jednak, aby mogło się ono dokonać potrzebne jest doświadczenie Miłości Bożej. Gdy człowiek poczuje się kochany przez Boga, to pokocha i siebie. Nie będzie wtedy podejmował takich autodestrukcyjnych działań jak zanieczyszczanie powietrza we własnym mieście.
Nie należy oczywiście zapominać o edukacji ekologicznej, pamiętając o zasadzie "pierwsze rzeczy jako pierwsze". Czyli pierwsza ewangelizacja, potem edukacja.

Ewangelizatorze drogi chcesz poprawić stan powietrza w swojej okolicy zacznij ewangelizować. To jest dość swierzy temat dopiero co wchodzi na dobre do mass mediów. Warto go wykorzystać - "lepiej być pierwszym niż ostatnim". Ewangelizacja wciąż nowa w swoich środkach, niezmienna w kerygmatycznej treści.

Ewangelizator, czy akwizytor?

2Kor 2,17:
"Bo nie jesteśmy jak wielu, co handlują Słowem Boga, ale ponieważ z czystości, ale ponieważ z Boga, przed (obliczem) Boga mówimy w Mesjaszu."

Celem akwizytora jest sprzedanie klientowi obietnicy korzyści z oferowanego produktu lub usługi.
Również i wielu ewangelizatorów zachowuje się w podobny sposób. Mówią na przykład. Przyjdź do wspólnoty to zostaniesz uzdrowiony, znajdziesz pracę, żonę lub męża. Przekonują ewangelizowanych o korzyściach jakie mogą odnieść z przyjęcia ewangelii. Jest to faktycznie metoda skuteczna według kryteriów ilościowych. W ten sposób można na jakiś czas przeciągnąć wiele osób do wspólnoty.

Jednak w dłuższej perspektywie taka metoda jest błędna, gdyż buduje w ewangelizowanym poczucie, iż do wspólnoty idzie się po to żeby brać, podczas gdy jest dokładnie odwrotnie. Wspólnota jest po to by dawać innym. Według mnie metoda ewangelizacji na akwizytora jest przyczyną tak kiepskiej jakości wspólnot, w których większość ludzi jest tylko po to by brać.

Zatem co powinien obiecywać ewangelizator podczas głoszenia. Moim zdaniem przede wszystkim należy koncentrować się na doświadczeniu Miłości Bożej możliwym w życiu ewangelizowanego. Nie głosimy zdrowia, pracy, mieszkania, żony lub męża. Głosimy spotkanie z żywym Bogiem, otwarcie bramy i wprowadzenie w życie duchowe. Kto nie jest zainteresowany życiem duchowym chrześcijaństwo nie jest dla niego.

 Jeśli ewangelizator ma z przekonaniem głosić Miłość Bożą musi sam jej doświadczać inaczej będzie jedynie akwizytorem, może i bardzo dobrym i profesjonalnym, ale tylko akwizytorem.
A akwizytor nawet najlepszy nie jest w stanie nikogo ewangelizować.

Pamiętajmy o trzech osobach ewangelizacji.
1. Ewangelizator głosi.
2. Duch Święty przekonuje.
3. Ewangelizowany słucha.

Słucha, jednak, również ewangelizator, aby mówić nie od siebie, ale od Boga w Chrystusie, jak napisał Paweł we wersecie cytowanym na początku. Nasza słowa powinny pochodzić z Boga, w nim mieć swoje źródło.

Jak to osiągnąć w praktyce?
Stoisz przed ewangelizowanym i słuchasz, co Bóg Ci mówi, jak nic nie mówi, to pytaj ewangelizowanego o jego życie, problemy, cokolwiek, aby się otworzył. Pozwól mu mówić i cierpliwie czekaj na Natchnienie, co masz Ty mówić.
Jeśli przyjdzie idź za tym. Na ogół będzie to jakaś ogólna wskazówka. Bóg zostawia Ci duże pole na kreatywność. Mów swobodnie "przed (obliczem) Boga" i odczuwaj duchowo, czy Bóg to potwierdza. Jeśli czujesz sprzeciw, zatrzymaj się natychmiast i szukaj innej drogi realizacji Bożych wskazówek.
Czasem możesz dostać konkretne słowa, wtedy powtórz je dosłownie.

Bywa, że żadne natchnienie nie przychodzi. Co wtedy robić?
Można zaproponować ewangelizowanu modlitwę nad nim za to co Ci powiedział, albo niech sam zaproponuje. Czasem to zmienia wszystko. Doświadcza on Bożej Miłości i serce jego się rozwiązuje. Czasem sama modlitwa wystarczy i już chce przyjść do wspólnoty, a tam może będzie głosił ktoś inny, nie Ty.

A jeśli ktoś nie ma żadnych Natchnień i nie słyszy Boga?
Na to też Paweł odpowiedział w cytowanym wcześniej wersecie - "ale ponieważ z czystości". Jeśli masz czyste serce, myśli i masz powołanie do ewangelizacji kerygmatycznej będziesz miał Natchnienia. Nie ma innej opcji.
O tym napisze więcej w przyszłości, z Bożą pomocą.

Nie ma ewngelizacji bez dobrej wspólnoty

Moim zdaniem to jest najtrudniejszy temat. Każdy, kto kiedykolwiek zaangażował się w jakąś wspólnotę chrześcijańską wie jak skomplikowane bywają relacje uczniów Jezusa.
Idealna wspólnota nie istnieje. Jednak im będzie ona lepsza tym ewangelizacja będzie skuteczniejsza.

Jak każdy młody adept sztuki ewangelizacji już zapewne wie, wspólnota stanowi ostatni punkt kerygmatu. Ostatni nie znaczy najmniej ważny. A pod pewnymi względami nawet najważniejszy.
Dlaczego?
Bo najwięcej osób odeszło od aktywnego chrześcijaństwa właśnie z powodu wspólnoty, czy to całego kościoła, czy też małych grup.

Jednak ja skoncentruje się na małych grupach. Kościół jako całość zostawiam papieżowi.
Zatem jak stworzyć dobrą wspólnotę?
Wbrew pozorom recepta na to jest bardzo prosta
Wystarczy zrozumieć te proste słowa, że "więcej radości jest w dawaniu niż braniu".
Łatwo powiedzieć trudniej zrealizować. Jednak problem ze złymi wspólnotami nie tkwi w ich organizacji, formie spotkań, duchowości, ale w nas samych. A w szczególności w tym iż przychodzimy do wspólnot nie po to by dawać, ale po to by brać, nie po to aby kochać, ale być kochanym.

Wracają do ewangelizacji. Jeśli nowo-nawrócony trafi do dobrej wspólnoty, która zajmie się nim troskliwie jest duża szansa, iż pozostanie aktywnym chrześcijaninem, jeśli jednak trafi do złej wspólnoty to może się tak stać, iż jego wiara ulegnie jeszcze większemu umniejszeniu i znajdzie się w obozie przeciwników Kościoła.
Zatem bez wspólnoty nie ma ewangelizacji.
A w przypadku złej wspólnoty jest antyewangelizacja?

A jak konkretnie powinna wyglądać opieka nad nowo-nawróconym we wspólnocie?
Odpowiedź na to pytanie jest kluczowa dla skuteczności ewangelizacji, jednak wykracza poza obszar działalności ewangelizatora kerygmatycznego i tym samym tematykę tego blogu.

Wniosek z tego, jak chcesz być dobrym ewangelizatorem poszukaj sobie dobrej wspólnoty. A dobra wspólnota to taka, w której Miłość Boża jest odczuwalna dla każdego, kto przychodzi.

Lekarstwo na samotność

Wiele badaczy  życia społecznego twierdzi, że jedną z głównych chorób naszych czasów jest samotność. Ludzie żyją w dużych miastach zamieszkałych przez miliony osób, a jednak czują się samotni. Mają mnóstwo znajomych jednak jakość tych znajomości ich nie satysfakcjonuje. Jak zwykle ilość nie przechodzi w jakość.
Wszyscy pragniemy głębokich relacji, jednak mało kto je znajduje. Rodzina daleko w innym mieście lub na wsi. A tu trzeba samotnie zmagać się z trudną rzeczywistością dużego miasta.

Czy zatem ewangelizacja może być lekarstwem na samotność?
I tak i nie.
Jeśli potraktujemy ewangelizację jako lekarstwo na samotność, to wtedy ona z całą pewnością takim lekarstwem nie będzie.

Jeśli jednak głoszenie będzie dla nas zewnętrznym wyrazem miłości ewangelicznej, jako skutek uboczny nawiążemy wiele głębokich relacji, na które nie mielibyśmy szans nie ewangelizując.
Ja jeszcze nie spotkałem prawdziwego ewangelizatora, który cierpiałby na samotność.

Zatem przede wszystkim miłość do ewangelizowanego, z której wynika autentyczna głęboka relacja między ewangelizowanym, a ewangelizatorem i tylko wtedy ewangelizacja będzie tym o co naprawdę chodziło Jezusowi, kiedy posłał swoich uczniów z propozycją głoszenia Dobrej Nowiny.

Z czasem ewangelizowani, poprzez wspólne budowanie naszych trwałych relacji opartych na Jezusie, mogą stać się naszymi bliskimi przyjaciółmi.

Ważne jest, aby każda nowo-ewangalizowana osoba znalazła przynajmniej jenego przyjaciela wśród osób wierzących. Możemy to być my, może być ktoś inny.
Jeśli nie znajdzie będzie bardzo trudne dla niej, aby wytrwać w naśladowaniu Jezusa. Musimy koniecznie o to zadbać, bo inaczej nasz trud ewangalizacyjny pójdzie na marne. Najlepiej jakby  była specjalna służba opieki nad nowo-ewangalizowanymi, ale często nie ma, zatem jesteśmy zdani na własne siły.
Ale wracając do tytułu artykułu "Lekarstwo na samotność" , to i dobrze że nie ma takiej służby, będziemy mieć wiele przyjaciół.

Zanim coś powiesz poznaj do kogo mówisz.

Magia, czy ewangelizacja.
W magii, tej najbardziej prymitywnej z bajek dla dzieci wierzy się, iż wystarczy wypowiedzieć odpowiednie zaklęcie i to co chcemy spełni się.
Niektórzy zdaję się przenoszą tą dziecinną wiarę w skuteczność zaklęć na głoszenie kerygmatu. Wydaje się im, iż wystarczy wypowiedzieć kilka karygmatyczny zaklęć, a ewangelizowany zaraz się nawróci.
Jednak nie takimi drogami chodzi łaska Ducha Świętego.

Zanim zaczniesz cokolwiek głosić staraj się dowiedzieć coś o ewangelizowanym. Tu jednak trzeba mieć wiele wrażliwości, aby ewangelizowany nie poczuł się jak na przesłuchaniu w urzędzie skarbowym lub na policji. Nie należy pytać przykładowo ewangelizowanego z czego się utrzymuje albo gdzie pracuje. Nas interesuje głównie jego życie wewnętrzne uczuciowe, problemy z którymi się zmaga.

Ewangelizator powinien wykazać się empatią i wrażliwością dla problemów ewangelizowanego. Są ludzie, którzy od razu opowiedzą Ci cały swój życiorys inni z kolei będą zamknięci i nie dowiesz się o nich nic. Jednak zawsze warto spróbować, byle delikatnie.

Jeśli ewangelizowany nie chce nic o sobie powiedzieć zawsze można zaproponować modlitwę w wiadomej Bogu intencji. Trzeba jednak pamiętać, iż nie jest to najlepsze rozwiązanie. Znacznie lepiej jest gdy ewangelizowany otwiera się na nas głoszących, a tym samym na łaskę Ducha Świętego. Wtedy można dobrać głoszenie do profilu osobowości ewangelizowanego i można liczyć na lepsze owoce. Sprawdzone w praktyce.

Jednak ewangelizacja nawet uliczna nie kończy się na ulicy. Każda zewangelizowana osoba staje się naszym duchowym dzieckiem. Stajemy się odpowiedzialni za jej przyszłe losy. Zatem w miarę możliwości trzeba poprosić o kontakt. Chyba najmniej krępujący będzie email. Jeśli tego nie zrobimy, to wkrótce taka osoba zapewne zagubi się z powrotem w świecie i nasza ewangelizacja pójdzie na marne. Musimy zadbać, aby osoba ta trafiła do jakiejś wspólnoty, co dla nowonawróconych wydaje się konieczne. Trzeba też spotykać się od czasu do czasu i umacniać ją w wierze. Z czasem nownawrócony znajdzie środowisko ludzi wierzących i nasza opieka nie będzie już niezbędna.

Rybak, czy pająk?

Ostatnio miałem wątpliwą przyjemność odwiedzenia wspólnoty mało skutecznych pająków.

Dlaczego mało skutecznych?

Jak wiadomo każdy szanujący się pająk zakłada swoją sieć w miejscu, gdzie lata dużo much i czeka cierpliwie na swoją zdobycz.

Tymczasem Ci zacni chrześcijanie jako miejsce swoich spotkań wybrali zagrzybioną piwnicę, zwaną zaszczytnym imieniem "dolnego kościoła." Miejsce jak przystało na rasowych konspiratorów jest dobrze ukryte. Zapewne nawyk z czasów komuny, kiedy to trzeba się było ukrywać przed agenturą. Byle kto tam nie trafi, a co dopiero głupia mucha.

"Tylko dla naszych."

A dlaczego nie przyjąć strategii rybaka?

Nie przypadkowo Jezus wybrał na ewangelizatorów reprezentantów tego właśnie zawodu.

Prawdziwy rybak nie siedzi w piwnicy i nie czeka tam na zbawienie, ale bierze sieć i wychodzi łowić ryby.

Technologia, z której w tej chwili korzystasz, czytając tego bloga przez jednych nazywana jest internet - skrót od inter-network (między sieć), przez drugich www - world wide web (ogólno światowa pajęczyna).

Zatem pajęczyna pająka, czy sieć rybaka?

Możesz siedzieć biernie i korzystać z tego co stworzyli inni, jednak lepiej tworzyć swoją własną treść ewangelizacyjną, budując w ten sposób Królestwo Boże.

Można być biernym jak pająk, lepiej jednak być czynnym rybakiem.

Różnica staje się jeszcze bardziej wyraźna w realu.

Można siedzieć w zagrzybionej piwnicy, lepiej jednak wyjść na zewnątrz, choćby na dziedziniec kościoła, co już czyni różnicę na początek.

Nie mówię tutaj o jednorazowych "akcjach ewangelizacyjnych od wielkiego dzwonu", ale o co tygodniowych spotkaniach modlitewnych, które powinny być umiejscowione w "strategii rybaka", a nie w "strategii pająka".

Czy jest to realne?

Moim zdaniem tak, aczkolwiek nie znam ani jednej wspólnoty, która wychodziłaby ze swoimi spotkaniami na zewnątrz, choćby tylko w czasie kiedy warunki atmosferyczne na to pozwalają.

Dlaczego tak się dzieje?

Czyżby we wspólnotach były same pająki...

Na koniec warto zapytać dlaczego rybak miałby być lepszy od pająka, przecież i jedno i drugie to stworzenia boże.

1. Jezus wybrał rybaków, a nie pająki. I tu można, by w zasadzie zakończyć. Jednak człowiek ma w swojej naturze poszukiwać racjonalnych uzasadnień.

2. Regularne wychodzenie na zewnątrz jest znakomitym świadectwem dla niewierzących.

3. Można stworzyć diakonię dla ewangelizowania, przypadkowych przechodniów, którzy zatrzymają się z czystej ciekawości.

4. Spotkania będą jawne i prędzej czy później wszyscy w okolicy będą o nich wiedzieć.

5. Wychodzenie na zewnątrz odfiltruje ze wspólnoty fałszywych braci. Tak dzieje się zawsze w przypadku każdej ewangelizacji. Ludzie o życiowym credo "wszystko tylko nie ewangelizacja" przestaną chodzić do wspólnoty.

6. Każda osoba przychodząca do wspólnoty staje się automatycznie ewangelizatorem, nie ma innej opcji. I o to chodzi, ponieważ nie ma wzrostu duchowego bez ewangelizacji. Kto nie ewangelizuje ten się cofa.

7. Wychodząc na zewnątrz wypełniamy przestrzeń publiczną dobrą nowiną, uwielbieniem, pozytywną wibracją pieśni uwielbienia.

8. Chroni to wspólnotę przed przekształceniem się w kółko wzajemnej adoracji.

9. Pozwala przełamać strach przed ewangelizacją. Zawsze raźniej w dużej grupie niż samemu.

10. Otwiera wspólnotę na prowadzenie regularnych akcji ewangelizacyjnych wykraczających poza dziedziniec kościoła.

Ekokerygmat

 Czy ekologię można wykorzystać w służbie misyjnej? 
Czynią tak w swoich działaniach misyjnych, od wielu lat, wszelkiego typu ruchy, często określane potocznie jako new age.

Aczkolwiek zainteresowanie ekologią w Polsce jest bardzo małe, a świadomość ekologiczna bardzo niska, to jednak jest niewielka grupka ludzi, którzy się tematem interesują. 
I właśnie do tych ludzi new age stara się mówić językiem ekologii, wykorzystując ją nieraz do propagacji swoich idei.

Ekologia ma swoje miejsce w nauczaniu KRK.
Od lat działa Ruch Ekologiczny świętego Franciszka z Asyżu.
http://www.refa.franciszkanie.pl/

Jednak katolicy często z obawą podchodzą do "ekologii", gdyż słowo to zostało niemalże całkowicie zawłaszczone przez new age i organizacje lewicowe.
http://www.rp.pl/artykul/10,231701_Kosciol_ostrozny_z_ekologia_.html

Czas to zmienić, jak?

Włączając tematykę ekologiczną do kerygmatu.
Przykładowo w temacie Miłość Boża można mówić, zabierając ewangelizowanego na łono natury. 
Ja tak robię i bardzo to zwiększa skuteczność ewangelizacji. Ludzie w otoczeniu przyrody są bardziej otwarci.

W temacie grzech można mówić o degradacji środowiska.

W temacie wiara i nawrócenie można mówić o tym, iż należy przestać niszczyć środowisko, nawrócić się z tego grzechu.

W temacie wspólnota można zaproponować wspólne budowanie ekologicznej wioski.

Zatem klasyczny kerygmat można przekształcić w ekokerygmat i głosić go osobom wrażliwym na tego rodzaju tematykę.

Miłość do ewangelizowanego

Miłość do ewangelizowanego jest fundamentalną sprawą.

Jeśli nie masz tej miłości, nawet nie próbuj ewangelizować, bo nie będzie to ewangelizacja tylko atakowanie innych.

Jak ta miłość powinna przejawiać się w praktyce ewangelizacji?


To oczywiście zależy od konkretnej osoby, którą ewangelizujemy.
Jednak wiadomo, iż każdy człowiek potrzebuje akceptacji, pozytywnej zachęty.
W każdym, nawet najgorszym grzeszniku można znaleźć coś pozytywnego, jakąś dobrą cechę, coś dobrego, co robi.
Należy skoncentrować się na tym, to pochwalić i starać się człowieka motywować do rozwijania tej cechy z czasem, gdy ta cecha się w nim umocni, pojawi się następna dobra cecha i tak dalej.

Natomiast nigdy w ewangelizacji nie należy krytykować, nawet jeśli ewangelizowany robi wiele złych rzeczy.
Ewangelizowany prawie zawsze odbierze to, jako atak na własną osobę i ewangelizacja będzie nieskuteczna.
Może nawet zakończyć się sprzeczką.


Pamiętajmy to my prowadzimy rozmowę, a nie ewangelizowany.
Nigdy nie może być tak, że to my odpowiadamy na pytania ewangelizowanego
Przykładowo, jeśli ktoś zaczyna pytać nas o złe postępowanie księży, nie należy ich bronić. To jest zadanie dla apologetyków.

Ewangelizator ma inną posługę nie należy tego mylić.
Na pytanie o złe zachowanie księży można odpowiedzieć cytatem biblijnym:
"wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga, uznani za sprawiedliwych za darmo, Jego łaską przez odkupienie" - Rz 3,23-24
i przejść do głoszenia drugiego punktu kerygmatu czyli "grzechu".


A dlaczego tak?
Bo pytaniem o grzechy księży ewangelizowany wcale nie atakuje tak naprawdę KRK, jak wielu niedoświadczonych ewangelizatorów myśli. On sygnalizuje nam, nieco podświadomie, że nie daje sobie rady z problemem grzechów księży, a tak naprawdę szerzej z problemem grzechu w ogólności.

Ewangelizator zajmuje się problemami ogólnymi, fundamentalnymi, nie wdaje się w dyskusje na temat szczegółów, takich jak grzechy tego, czy tamtego księdza.


Zatem głosimy Miłość, poprzez miłość do ewangelizowanego.
Nie ma innej drogi.

Radość i entuzjazm w ewangelizacji

Dlaczego radość jest kluczem do ewangelizacji?

Ewangelizacją zajmuje się już od 15 lat.
W tym czasie miałem okazję oglądać wiele akcji, meetingów ewangelizacyjnych.
Niektóre z nich przyciągały wielkie tłumy, inne pomimo tego, że były perfekcyjnie zorganizowane nie wzbudzały prawie żadnego zainteresowania.
Ludzie przechodzili, rzucali okiem przez chwilę i odchodzili, bez najmniejszego poruszenia.

Moim skromnym zdaniem przyczyną obojętności był brak radości i entuzjazmu wśród ewangelizatorów.
Ludzie lgną do radości i entuzjazmu, jak pszczoły do miodu, pod warunkiem, że jest ona szczera i autentyczna.
Jeśli to będzie jedynie uśmiech numer 5 wyćwiczony przed lustrem, nie przyniesie to w dłuższym czasie dobrych owoców.
Każdy z czasem się pozna na takim udawaniu.

Dlaczego zatem, brakuje w niektórych ekipach ewangelizacyjnych radości i entuzjazmu?

To pytanie każdy powinien zadać sobie osobiście.
Dlaczego ja nie mam radości i entuzjazmu, który przyciągałby ludzi do Boga?

Pewnie pomyślisz, że teraz nastąpi cały szereg rad dla Ciebie jak zdobyć radość ewangeliczną.
-Nic z tego. Ja nie mam takich rad dla Ciebie.
Ale zdradzę ci jednak, jeden z moich sekretów.
Ty, tą radość już dawno masz w sobie.
Otrzymałeś ją jako jeden z owoców Ducha Świętego.

-A zatem gdzie ona jest?
-Dałeś ją sobie zakryć.

Może przyczyną jest to że oglądasz wiadomości tv, których jedynym celem wydaje się być wpędzenie ludzi w depresję.
A może ludzie mówili ci, nie bądź taki wesołek, ten entuzjazm ci przejdzie.

Nie słuchaj ich! On Ci nigdy nie przejdzie. Jak Bóg daje to nie zabiera.

Co zatem robić?
Powróć do tego co było na początku i ciesz się radością i entuzjazmem w ewangelizacji.

Jak otrzymać charyzmaty?

Wiele osób zadaje sobie pytanie jak otrzymać charyzmaty?

Moim skromnym zdaniem zupełnie niepotrzebnie.
Znacznie lepszym pytaniem jest jak ewangelizować?

W ewangelii Marka 16 czytamy:
"15 I rzekł do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu![...]
17 Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; 18 węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie»."

Jak czytamy występuje tu kilka przykładowych znaków - charyzmatów. Czy te znaki to charyzmaty, zostawmy te rozważania teologom.
Z punktu widzenia praktyki charyzmatycznej ewangelizacji nie ma to większego znaczenia.
Mamy tu wymieniony, charyzmat języków, modlitwy uwalniania, uzdrawiania, odporności na przeciwności.

Kluczowym słowem jest tutaj słowo "towarzyszyć", co oznacza, iż jeśli ktoś ewangelizuje to towarzyszą mu charyzmaty, te które w danym momencie są potrzebne do jego posługi.
Dzieje się to automatycznie, ewangelizator nie musi prosić o charyzmaty, ani o nie zabiegać.

Wystarczy że będzie ewangelizował, a otrzyma, nie trzeba uciekać się tu do psychologicznych teorii, na temat zranień, trudnego dzieciństwa itd., które rzekomo zamykają na otrzymanie charyzmatów.

Ewangelizacja = charyzmaty, nie ma innej opcji.